مشاعره شروع با حرف الف

[سوگند]

سلام
در این تاپیک با همراهی شما دوستان عزیز اشعاری را که با حرف الف آغاز می شود قرار می گیرد.
حتی الامکان در هر پست 5 بیت قرار دهید.

[سوگند]

آنكه دستور زبان عشق را
بی‌گزاره در نهاد ما نهاد
خوب می‌دانست تیغ تیز را
در كف مستی نمی‌بایست داد


ای آرزوی اولین گام ِ رسیدن
بر جاده‌های بی‌سرانجام ِ رسیدن
كار جهان جز بر مدار آرزو نیست
با این همه دل‌های ناكام ِ رسیدن

از روی یكرنگی شب و روزم یكی شد
همرنگ بختم تیره رختِ سوگ و سورم
خط می‌خورد در دفتر ایام، نامم
فرقی ندارد بی‌تو غیبت یا حضورم

این دل به کدام واژه گویم چون شد
کز پرده برون و پرده دیگر گون شد
بگذار بگویمت که از ناگفتن
این قافیه در دل رباعی خون شد

اي غم ، تو که هستي از کجا مي آيي؟
هر دم به هواي دل ما مي آيي
باز آي و قدم به روي چشمم بگذار
چون اشک به چشمم آشنا مي آيي!

[سوگند]

ای صبا سوختگان بر سر ره منتظرند

گر از آن یار سفر کرده پیامی داری
**

اگرت سلطنت فقر ببخشند ای دل
کمترین ملک تو از ماه بود تا ماهی

**

ادب و شرم تو را خسرو مه رویان کرد
آفرین برتو که شایسته صد چندینی
**

اهل کام ناز را در کوی رند راه نیست

رهرویی باید جهان سوزی نه خامی به غمی

**

ای آفتاب آهسته تر بر بام قصرش زن قدم
ترسم صدای سایه ات خوابست بیدارش کند
**

افسوس که آنچه بردهام باختنیست
بشناخته ها تمام نشناختنیست
برداشته ام هر آنچه باید بگذاشت
بگذاشته ام هرآنچه برداشتنیست

[همثانیه]

ای مرغ سحرعشق زپروانه بیاموز کان سوخته را جان شد وآواز نیامد ************************* الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد مراروزی مباد آندم که بی یاد تو بنشینم ************************* آشنایان ره عشق در این بحرعمیق غرقه گشتندونگشتند به آب آلوده ************************* آن سفر کرده که صدقافله دل همره اوست هرکجاهست خدایا به سلامت دارش ************************* از ازل ایل وتبارم همه عاشق بودند سخت دلبسته این ایل وتبارم چه کنم ************************* آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم *************************

[*شمیم*]

آبروی حسین به كهكشان می ارزد
یك موی حسین بر دو جهان می ارزد
گفتم كه بگو بهشت را قیمت چیست
گفتا كه حسین بیش از آن می ارزد

آنان که جان فدای نگاری نکرده اند
همکارشان مباش که کاری نکرده اند

اي ناله ي جانسوز مدينه زهرا

خاكستر تو مانده به سينه زهرا

این طرف مشتی صدف آنجا کمی گل ریخته
موج، ماهیهای عاشق را به ساحل ریخته

آتش دوست اگر در دل ما خانه نداشت
عمر بی حاصل ما این همه افسانه نداشت

از بس که بلا سر دعا آمده است
از چارطرف سيل بلا آمده است